
غرور م زیر پا له شد....
نگران نباش کسی نشنید...جز صدای باران و دیوارهای سیاه اتاقم....
ناراحت نباش برای هیچ کس شبهه ای ایجاد نشد ...جز نگاه شکاک و بی تفاوت تو...
برو،
هر جا که میروی خوش باشی...
ولی یادت باشد که پشتوانه رسیدن به قله خوشبختی تو، نگاه ساده و منتظر من بود...
که چه ناامید میان گریه و تب بر راه ماند...
برو...
خوش باش...
زندگی مال تو...
مرگ مال من.



